LiveInternet counter
Flagcounter
Flag Counter
Аднакласнікі

Гісторыя

Бежанства 1915 года

 

Уступ да кнігі «Бежанства 1915 года»

Тэма эвакуацыі амаль паўтарамільённай заходнебеларускай грамадскасці ў глыб Расіі ў жніўні 1915 г. пакуль што не мае свайго даследчыка. Нават спецыялісты па дэмаграфічных пытаннях Беларусі XX стагоддзя не заўважаюць гэтага факта, хаця ён рашуча паўплываў на гісторыю беларускапольскага памежжа1. Падзея гэтая мела вялікі ўплыў на лёсы беларускага насельніцтва, на грамадскія, палітычныя і экана- мічныя працэсы, якія праходзілі ў дваццатыя і трыццатыя гады на землях, ахопленых перасяленчай акцыяй царскіх улад у 1915 г. Шматгадовая пабыўка ў Расіі сфарміравала асаблівы вобраз рускіх у свядомасці беларускіх сялян. Да сённяшняга дня бежанства ўздзейнічае на ўяўленні праваслаўных жыхароў Беласточчыны.

Читать далее

Переселенцы 40-50-х гг.

Ключевыми задачами, которые стояли перед государственными органами власти в Беларуси в 1940-50-е гг., были задачи по сельскохозяйственному и промышленному переселению жителей. В 1946 г. при Совете министров БССР был создан Отдел по делам переселения и репатриации, который в 1950 г. был преобразован в Управление по переселению и репатриации. В 1954 г. оно было переименовано в Главное управление по переселению и организованному набору рабочих (ГУПОНР). Отделы по переселению и организованному набору рабочих были также созданы во всех облисполкомах и Минском горисполкоме.  [СЕЛЬСКОХОЗЯЙСТВЕННОЕ И ПРОМЫШЛЕННОЕ ПЕРЕСЕЛЕНИЕ БЕЛОРУСОВ В КАРЕЛИЮ (ОПЫТ МОГИЛЕВСКОЙ ОБЛАСТИ) ]

Читать далее

Стук у дзверы

Крыніца

5675%d0%bd%d1%80

Рэальная гісторыя з жыцця пабудаваная на ўспамінах Георгія Антановіча

Мой бацька, Акім Дзям’янавіч Антановіч, нарадзіўся у 1895 року ў сям’і селяніна у в. Лінова. Сям’я была невялікая: бацькі, сястра і два браты. Мелі свой дом, прысядзібныя пабудовы, кавалак зямлі. У 1946 я адшукаў дзедаву хату. У жівых засталіся бацькава сястра Ева і брат Тэафіль з дзецьмі. Читать далее

Казімер Трэмбіцкі

Матэрыял  з сайта https://pruzana.wordpress.com 

trebicki-kazimierz005

Казімер Трэмбіцкі (Kazimierz Trębicki) [1895-1981] – польскі дыпламат, вучоны, журналіст, палітычны і грамадскі дзеяч за мяжой.

Нарадзіўся 3 студзеня 1895 року ў маёнтку Лінава, Пружаньскага павету. Дзяцінства і маладыя гады прайшлі тут. Менавіта ён і з’яўляецца апошнім уладальнікам гэтага маёнтку, а таксама (MIKITYCZE Z FOLWARKAMI SKOPOWKA I BAŁABANÓWKA), дзе ён гаспадарыў да 1939 року, да прыходу бальшавiкоў.

Сядзібны дом Трэмбіцкіх. фота да 1939 року

Палац Трэмбіцкіх. фота да 1939 року

У 1932 ажаніўся з Зоф’яй Лушчэўскай (Zofia Łuszczewska)..

Пасьля савецкай акупацыі быў вымушаны пакінуць радавую сядзібу і з’ехаць у Еўропу.

Служыў у якасці генеральнага консула пры Консульстве Польшчы ў Жэневе.
З сакавіка 1940 К. Трэмбіцкі – саветнік Дэлегацыі РП у Лізе Нацый.

pic_1-d-2144

Прадстаўнікі Лігі Нацый на даху Палаца Пячаткі (Pałac Prasy w Krakowie). Казімер Трэмбіцкі (6). 1929 рок

5 ліпеня 1945 займаў пасаду дарадцы амбасады РП пры галандскім ўрадзе.
Пасля вайны працаваў у камітэце адукацыі палякаў у Вялікабрытаніі.

pic_1-d-183

Вечар развітання з надзвычайным пасланцам і паўнамоцным міністрам Польшчы ў Балгарыі Адамам Тарноўскім. K. Trębicki (зверху, з левага боку чацвёрты) фота 1930 року

Быў членам Навукова-даследчага інстытута міжнародных адносін у Лондане.

Памёр у Злучаным Каралеўстве 13 ліпеня 1981 року.

Крыніцы:
www.msz.gov.pl
audiovis.nac.gov.pl

Ревизія Кобринской экономіи

У інтэрнэце ў вольным доступе з’явіўся вельмі цікавы дакумент Ревизія Кобринской экономіи

Ревизія Кобринской экономіи

Матэрыял аб Войтаўстве Лінаўскам знаходзіцца на старонках 172-183. Але цікава будзе праглядзець усю кнігу.  На апошніх старонках знойдзеце змест, тлумачэнне значэння старых слоў, паказальнік прозвішчаў і населеных пунктаў якія сустракаюцца ў кнізе.

Ольшаны моего детства

Огромное спасибо Добрыниной Валентине Павловне за предоставленный материал.

Глава из родословной Добрыниной В.П.

Ольшаны моего детства – Селение 1866 года – Крестьянское движение 1906 года – Конфиденты – 1941 год – „Ostland”

Я, когда была школьницей, в 1958–60-ом приезжала в Ольшаны к бабе Олесе, сестре моей бабушки Агафьи. До станции Оранчицы – поездом, а километра три – пешком. Запомнились Ольшаны тихой деревенькой, где и людей не видно, с единственной песчаной улицей, но всё это хотелось назвать райским уголком. В каждом дворе чувствовалась спокойная, размеренная жизнь и присутствие «господара» (хозяина). Лето, солнечно, хаты в зелени садов. Одно высокое дерево на всю улицу, не то, что в Сельце… В начале улицы напротив хаты бабы Олеси с деревянным срубом и «журавлём» − колодец, который полдеревни водой поил.

Читать далее

Жертвы политического террора в СССР

http://lists.memo.ru/index7.htm

  • Жолнерчук Степан Григорьевич

Родился в 1923 г., д. Обеч Пружанского уезда; белорус; образование н/начальное; крестьянин, единоличное хоз-во. Проживал: Брестская обл., Пружанский р-н, д. Обеч.
Арестован 17 сентября 1947 г.
Приговорен: судебный орган 11 декабря 1947 г., обв.: 72а УК БССР — а/сагитация.
Приговор: 10 лет ИТЛ, 5 лет п/п, отбыв.: Брестская тюрьма Реабилитирован 10 августа 1994 г. Президиум Брест.облсуда

Источник: Белорусский «Мемориал»

  • Жолнерчук Степан Максимович

Родился в 1914 г., д. Ольшаны Пружанского р-на Брестской обл.; белорус; образование н/начальное; крестьянин, единоличное хоз-во. Проживал: Брестская обл., Пружанский р-н, д. Ольшаны.
Арестован 23 октября 1940 г.
Приговорен: ОСО 22 марта 1941 г., обв.: 74 УК БССР — Агент польской полиции.
Приговор: 8 лет ИТЛ, отбыв.: Севпечлаг ст.Котлас, освоб. 1941 Реабилитирован 14 апреля 1989 г. УКГБ и Прокуратура Брестской обл.

1-й Источник: Белорусский «Мемориал»

Родился в 1914 г., Брестская обл., Пружанский р-н, д. Ольшаны; белорус; штукатур — печник. Проживал: Брестская обл., Пружанский р-н, д. Ольшаны.
Приговорен: ОСО при НКВД СССР 22 марта 1941 г., обв.: Акт. борьба пр. рев. движения.
Приговор: 8 лет ИТЛ

2-й Источник: База данных «Польские заключенные воркутинских лагерей»

Вайна 1914 года

Урывак з кнігі «Бежанства 1915 года», стар. 96-97 (2015, Беласток, праграмная рада тыднёвіка «Ніва»)

Айцец Уладзімір Гарустовіч, нараджаны 10 лютага 1890 года ў Скупаве

Пазваныя на вайну павінны былі з явіцца на зборныя пункты, а з іх пад камандаю пайсці на чыгуначную станцыю. Памятаю, як ад воінскага начальніка ў Пружанах пагналі нас на чыгуначную станцыю. Падвозяць там таварныя вагоны для пасадкі прызваных на вайну. Назбіралася людзей — мужчын і жанчын. Прыйшлі развітацца, апошні раз пагаварыць, наглядзецца адзін на другога, бо то ж вайна і кожнага чакае смерць. Усюды таўкатня, размовы і размовы без канца, цалаванне, слёзы. А хтось хацеў павесяліцца і заспяваў песню: „I шуміць, і гудзець пасажырка… Недалёка ад вак зала адышла, як завідзела міленька гэта, то адразу на сэрца ўзяла”. Ажно з усходу паказаўся паравоз з вайсковым эшалонам, спяшаўся на заходні фронт. Паравоз з шумам і ляскатам праляцеў праз станцыю і затрымаўся. Салдаты ў новым абмундзіраванні павыскаквалі з вагонаў і беглі на станцыю з чайнікамі і вайсковымі пляшкамі за варам. Было загадана, каб на кожнай станцыі ўмуроўваць катлы і кіпяціць гарачую ваду для войска. Люба было глядзець на салдацікаў, як яны харашэ былі ўбраны: суконная рубашка, падпаясаная жоўтым скураным паяском, на нагах новыя чобаты, на галаве вайсковая фуражка, на плячах пагоны. У першага старшага — яфрэйтара — на пагонах адна белая нашыўка. А калі дзве — то гэта ўжо называўся малодшы унтэр-афіцэр. А калі тры, то называўся старшы унтэр-афіцэр. А калі адна шырокая нашыўка, залацістая, то гэта фельдфебель. Ну, а афіцэры насілі залатыя пагоны са звёздачкамі. „Пра афіцэрскія чыны пазнаеш, як прымуць у войска”, — так павучаў маладога стары чалавек, пабываўшы ўжо ў войску.

На платформах стаялі вайсковыя павозкі і гарматы. Былі вагоны з коньмі. Жандары стаялі каля станцыі і глядзелі за парадкам. Афіцэры ў залатых пагонах выйшлі на перон прайсціся. Каля самай станцыі ўпарку стаяў атрад прызваных у войска настаўнікаў школ і іншых адукаваных — інтэлігенцыі. Яны былі накіраваны ў нестраявыя часці войск — на інтэнданцкія склады, на сухарныя заводы, у канцылярыі, а пасля ў ваенныя афіцэрскія школы. Убачыўшы афіцэраў, атрад настаўнікаў заспяваў рускі гімн: „Божа, цара храні”. Афіцэры сталі навыцяжку — смірна, узялі пад казырок. Жандары затрымалі бегатню людзей і салдатаў. Усё як бы замерла. Перажываўся патрыятычны настрой. Казалі, што паслалі тэлеграму цару з пажаданнем перамогі над ворагам. Вайсковы эшалон доўга не стаяў, бо спяшаў на фронт. Паравоз папыхцеў і пагрукатаў на захад.

Аповяд вядзецца пра чыгуначную станцыю паблізу Пружанаў. Бліжэйшая станцыя — гэта Аранчыцы.

Баявая дзейнасць партызанскіх атрадаў у наваколлі Лінова

Матэрыял з сайта Туристический Кобрин (статьи о Кобрине: 1941-1945)

БАЯВЫЯ ДЗЕЯННІ ПАРТЫЗАНСКАГА АТРАДА ІМЯ В.I.ЧАПАЕВА 3 3 МАЯ 1942 г. ПА ЖНІВЕНЬ 1943 г.

Август 1942 г.
На Пружанском шоссе в районе Выдерки разбито 3 таксовки, в которых ехали гестаповцы из Кобрина в Липово1 . Убито 6 немцев, ранено — 3. Трофеи не взяты. Руковод. — Виктор.

Июль 1943 г.
Совместно с группой Леньки, «директора» подложили мину на ж/д Брест—Москва в районе дер. Воробьи2 и спустили эшелон, шедший на фронт. Разбился паровоз и 5 вагонов. Руководил — Виктор.

Читать далее

Падпісацца на RSS

Калі ласка, увядзіце email адрас:

Delivered by FeedBurner

Архівы
Надвор’е ў Лінова
Ритуальная фурнитура
Музей истории вычислительной техники
Ліноўская СШ
budzima-by
МОВА НАНОВА